غروب های دلچسب و کشدار پائیز را دوست دارم. زود می آیند و دیر می روند. این غروب ها جان می دهد برای آنکه کناری بخاری بنشینی و در سکوت محض به صدای چرخیدن قلم روی کاغذ گوش بدهی و هرازگاهی سرت را بلند کنی و از پنجره تک درخت حیاط که برگ هایش رقص کنان برزمین می افتند را تماشا کنی نه اینکه همچون محتویات درون یک قوطی کنسرو، بین جمعیتی که برای رسیدن به مقصدشان «هروله»کنان سوار اتوبوس می شوند، له شوی!

یکشنبه 31/ فروردین /1390: قلبم همچون قلب یک پرنده وحشی کوچک که به دام افتاده باشد، تند تند می زد. هدیه ای را از که «باراد» مدیر عامل شرکت گرفته بودم، ته کیفم سر دادم و با زبانی الکن از او تشکر کرده و از دفتر بیرون زده بودم.

- آخه باباجان، من به چه زبونی باید بگم که آمادگی ازدواج ندارم؟ اونم با کسی که این همه سال برام مثل یه برادر بوده. آخه شما چرا انقدر خودخواه و یکدنده هستین؟ مگه برای یه ازدواج موفق نظر دختر شرط نیست؟

خاطره اول: امروز کارت پستال «نجلا» به مناسبت عید نوروز به دستم رسید. او همیشه به مناسبت های مختلف و یا روز تولدم برایم کارت پستال می فرستد و لابه لایش چند تا عکس از خودش و دوستانش می گذارد.

ایمیل اول: صبای عزیزم سلام. اسم من «لیلا»ست. هجده سالمه و از یکی از روستاهای شمال کشور برات ایمیل می زنم. مادرم سال هاست اطلاعات هفتگی می خونه و منم همیشه داستان های تو رو می خونم.

مرا عفو کنید اگر بعد از خواندن این «یک سرگذشت» چشمانتان تر شد!

-کدوم گوری بودی تا حالا؟!

این را «پدرام» در حالیکه عصبانیت از سرو رویش می بارید گفت و سپس صدای برخورد دستش با صورتم سکوت خانه را شکست. مادرم هراسان از آشپزخانه بیرون آمد و میان من و پدرام ایستاد و خطاب به او گفت :«رفته بود جشن تولد دوستش. از من اجازه گرفته بود. تو رو خدا نصفه شبی سرو صدا...»

دوستی برایم تعریف می کرد: از کودکی هربار این جمله را می شنیدم که «کوه به کوه نمی رسه اما آدم به آدم می رسه!» از خودم می پرسیدم مگر کوهها چه گناهی کرده اند که نمی توانند بهم برسند و چون هرگز پاسخی نیافتم، با خودم گفتم لابد بعضی آدمها هم که مثل کوه بلند و پرصلابت و سرسخت و دست نیافتنی اند و برای رسیدن به قله وجودشان باید مدت های مدیدی تلاش کرد و کوشید، به یکدیگر نمی رسند!

دوستان خوبم، همراهان گرامی

لیک کانال راز سلامتی رو براتون گذاشتم. جدیدترین و معتبرترین اخبار پزشکی و تغذیه و... می تونین توی این کانال مطالعه کنین

دوستدار شما: صبا ادیب

امروز پانزدهم فروردین ماه سال 1395 است. این نامه را در حالی می نویسم که پنجاه و دو ساله ام و تنها و بی همدم در خانه ای زندگی می کنم که معلوم نیست بعد از به چه کسی می رسد. نمی دانم گناه من چه بود!

از آن شب هایی بود که بی خوابی زده بود به سرم. بیش از یکساعت در رختخوابم غلت زدم؛ از این پهلو به آن پهلو شدم و چشمانم را به هم فشردم اما خواب، این نعمت با ارزش به چشمانم نیامد که نیامد!